دارم دلکی غمین، بیامرز و مپرس

از آدم سوگوار هیچ مپرسید. البته به رغم تجربه‌ی بسیارم وکیل وصی سوگواران نیستم. به وقت سوگ (لابد تا ابد) از من نپرسید.  پرسش، هر پرسشی، برای من سوگوارِ دچار ترحم برخود اسباب زحمت است حتّی اسباب رنجش. من خسته‌ام و من همه‌ی انرژی عالم را برای سوگ می‌خواهم، برای غرق شدن در اندوه.